De oorsprong van de Ionische bouworde, herkenbaar aan de karakteristieke krul aan de bovenkant van de zuil (het voluutkapiteel), ligt op de westkust van Klein-Azië, het huidige Turkije. In feite is die krul een weergave in steen ('petrificatie') van een lap leer die bij de oorspronkelijke houten tempels op de houten zuil lag en die van ouderdom kromtrok. Die omslag van houten naar stenen tempels moet in de 7e eeuw v.Chr. gelegen hebben. Vanuit Klein-Azië verspreidde deze Ionische bouwstijl zich over heel Griekenland en van daaruit over de Romeinse wereld. Aanvankelijk bestonden de iets soberder Dorische bouworde (vermoedelijk iets eerder op het grondgebied van het huidige Griekenland ontstaan) en de Ionische bouworde naast elkaar. Van de tempels die op de Atheense Acropolis gestaan hebben, voor het merendeel gebouwd in de vijfde eeuw v.Chr., zijn sommige gebouwd in de Dorische en andere in de Ionische bouworde. In diezelfde vijfde eeuw ontstond nog een derde bouworde: de Corintische, herkenbaar aan de gebeeldhouwde acanthusbladeren op het kapiteel. In de hellenistische periode (vanaf 330 v.Chr.) was de Ionische bouworde de popuairste en werd de Dorische nauwelijks meer toegepast. De Corinthische bouworde is in Griekenland nooit erg in zwang geweest.
In de Romeinse bouwkunst werden alledrie de bouwordes gebruikt (soms zelfs in één gebouw, zoals bijvoorbeeld het Colosseum), maar was de Corinthische favoriet. Het neoclassicisme in de 18e eeuw betekende een heropleving van de populariteit van de Ionische bouworde.
Samenvattend kun je stellen dat de grootste bloeiperiode van de Ionische bouworde samenvalt met het hellenisme, maar dat zij sinds haar ontstaan rond 600 v.Chr. nooit helemaal weggeweest is.

We hebben het volgende artikel uit Museumkennis voor u gevonden:

Rijksmuseum van Oudheden