De stroomlijn van dolfijnen en het spek van een walvis zijn duidelijke aanpassingen aan de abiotische (levenloze) omgeving. Als zo'n aanpassing eenmaal tot stand gekomen is, zal natuurlijke selectie ervoor zorgen dat hij behouden blijft - zolang tenminste het abiotische milieu niet verandert. Anders ligt het met aanpassingen aan andere organismen waarvan een dier of plant afhankelijk is of die levensbedreigend zijn. Want die organismen evolueren zelf ook en dat vereist dat aanpassingen continu worden bijgesteld. Waar de belangen tegengesteld zijn - zoals bij roofdier en prooi, parasiet en gastheer, herbivoor insect en voedselplanten en ziekteverwekkende bacteriën en virussen en de organismen die er ziek van worden - ontwikkelen beide partijen steeds weer nieuwe, geraffineerde trucjes waarop de ander snel een antwoord moet vinden. Natuurlijke selectie leidt tot een voortdurende wapenwedloop, die zich uit in snelle en subtiele veranderingen. Zulke wederzijdse aanpassingen bestuderen we tot in details aan een bijzondere groep van insecten: sluipwespen. De wapenwedloop met hun gastheren dwong hen tot sterke specialisatie.