Drie kikkersoorten zijn bekend uit de Messel groeve. Daarvan zou Eopelobates wagneri een voorouder van de huidige knoflookpad (Pelobatidae) kunnen zijn. De mogelijkheid bestaat dat er een dichtere verwantschap is met de Zuid-Aziatische kikkers van de familie Megaphyridae of de zuidelijke of tropische kikkers (familie Leptodactylidae).

Huidige Pelobatidae leden van het geslacht Pelobates, bijvoorbeeld hebben sterke en relatief korte achterpoten en zijn goed aangepast aan een gravende levensstijl. Knoflookpadden uit Messel daarentegen, hadden lange achterpoten, een aanwijzing voor goede springkwaliteiten. Mogelijk waren het bosgrondbewoners, die het Messelmeer alleen tijdens het broedseizoen ingingen. Dit wordt ook bevestigd doordat sommige individuen gezamenlijk gefossiliseerd zijn met hun kleverige kuit. De soort is ook vertegenwoordigd door een paar vondsten van kikkervisjes.

 

Een andere staartloze soort uit Messel is genoemd Messelobatrachus tobieni. Waarschijnlijk behoorde hij tot de familie Palaeobatrachidae, die uitgestorven is rond het begin van het Pleistoceen, twee miljoen jaar geleden. Deze dieren waren goede zwemmers en naar verwachting directe bewoners van het Messelmeer. Het is daardoor redelijk moeilijk om te verklaren waarom zij duidelijk zeldzamer waren dan vondsten van Eopelobates. Wellicht was de waterkwaliteit van het meer gedurende langere periodes niet goed genoeg voor amfibieën.