Onze ideeën over evolutie zijn voor een groot deel gebaseerd op fossiele vondsten. Wetenschappers vinden nog steeds nieuwe fossielen, en stukje bij beetje krijgen we een steeds beter idee van het leven in het verleden. Soms hebben we geluk en vinden we op een plek zoveel fossielen, dat een zeer duidelijk beeld ontstaat van de leefomstandigheden van planten en dieren in een bepaalde periode. Je kunt als het ware het landschap met zijn dieren uittekenen.

Fossielen die gevonden worden op eilanden of op plekken die ooit lange tijd van het vasteland zijn gescheiden, blijkt met name de dierenwereld er een beetje vreemd uit te zien. Een van de bekendste voorbeelden is misschien wel de dodo. Je zou niet zeggen dat deze koddige, niet vliegende vogel familie was van de pijlsnelle postduif.

Wetenschappers van Naturalis doen al jaren onderzoek aan zulke eilandfaunas, omdat ze ons veel kunnen leren over de manier waarop evolutie plaatsvindt: zet een klein clubje verstekelingen op een afgelegen eiland en laat de evolutie zijn werk doen. Denk maar aan de Darwinvinken van de Galapagoseilanden. Ze laten zien wat er kan gebeuren als enkele individuen van een soort per ongeluk op een eilandengroep belanden.

Helaas zijn veel bijzondere eilanddieren, zoals de dodo, uitgestorven na de komst van de mens. Willen we begrijpen hoe deze bijzondere leefgemeenschappen zijn ontstaan, dan ben je in veel gevallen aangewezen op fossielen. Naturalis bezit enkele belangrijke collecties van zulke eilandfossielen, onderandere van het eiland Kreta, van Cyprus, van Sicilië en van het voormalige eiland Gargano in Italië.

Waarom zijn juist fossielen van eilanddieren zo interessant voor evolutiebiologen? Welke kennis halen wetenschappers uit dergelijke fossielen?

In deze webquest ga je aan de hand van fossielen uit de collectie van Naturalis ontdekken wat er zo bijzonder is aan de eilandfaunas en waarom ze ons helpen om de evolutie van dieren en planten beter te begrijpen.